Ik heb de zesde muziek-CD in mijn leven gekocht.

Kismet volgend zat ik in Bar Louis en plots viel mij een liedje op. Een liedje waarvan ik me enkele dagen geleden had voorgenomen om het op te zoeken toen ik het toevallig in de auto hoorde. En enkele dagen dààrvoor had ik besloten om meer jazzy, zweverige liedjes bijeen te sprokkelen... (Ja, als je het nu nog niet doorhebt hoe het marcheert... Duh :) )

Dat liedje was Smooth Operator en het is van Sade, wat je zalig anders bekt als [sjadee]. Zo'n beetje als Slaìne [slonjeh], maar je moet geen bijl likken.

Heb je haar al eens gezien? Weersta even aan de verleiding van Google Afbeeldingen. Luister eerst naar dit soort liedjes, en laat er een beeld door vormen... De bar schemerig van kringelende rook, de mensen hangend over hun tafeltjes in het halfdonker, je glas halfvol ambere bourbon, de muzikanten op het kleine podium spelen loom de muziek die door je heen sijpelt... en voor hen de zangeres. Stel haar voor.

Ik heb nu een rijke, geoefende fantasie, maar zelfs ik heb het zo goed niet kunnen verzinnen. Sade Adu zelf is die verbeelding gecondenseerd. Haar schoonheid even rokerig, donker en zwoel als haar muziek.

(pause)

Wat mij raakt is niet zozeer de absolute schoonheid, maar hoe klein het verschil ertussen is. Zalig als de realiteit je platonisch ideaal beantwoordt of overstijgt. Pff, zelfs die naam :) De maatstaf die ik gebruik is: als hoe ik iets zou verzinnen voor een boek, spel of tekening overtroffen wordt, dan how jom.

Wim

PS. Spijtig dat die foto waarschijnlijk even oud is als mijn broer, maar het gaat om de gedachte.