Mag ik even appel doen op jullie levenservaring en lexicaal materialisatievermogen?

Ik was bezig, ter verlichting in mezelf, alle waarden te vinden die ik belangrijk in dit leven. Dat proces gaat kort zo: je denkt aan alle zaken waar je niet zonder zou willen leven, en je blijft voor elke van die recursief vragen 'Wat levert dat me op?' tot je aan woord komt als bijvoorbeeld vrijheid of genot. Dat lukte vrij aardig, maar er was één categorie die ik niet in een term kon vatten. Het is zeker niet mijn belangrijkste waarde, maar ik dacht, ik smijt het in de groep, misschien geraakt het nog wel gedetermineerd. Ik zal even de twee belangrijkste acties beschrijven waar ik dat van krijg.

Het gaat over de beleving die je hebt bij een film, een spel of boek dat je pakt, dat je meesleept. Een herkenning, een meebeleving van die emoties. Dat hoefen zeker geen positieve emoties te zijn, integendeel, de voorbeelden die bij me te binnen springen zijn voornamelijk negatieve emoties.

Hetzelfde vind je terug als je zelf de scheppende kracht bent, bij tekenen, schrijven, acteren. Dan is het de andere richting, geloof ik, maar je krijgt wel een gelijkaardige sensatie.

Het is dus geen opgaan in emoties (in de zin van escapisme) volgens mij, meer een herkenning van of een uitdrukken van? Ik dacht aan catharsis, maar dat dekt het niet helemaal, omdat dat vooral toespitst op negativiteit. Emotionele groei, maar het is meestal niet groeien, je blijft op eenzelfde lijn. Een soort vervulling? Hoewel er meer een opluchting in zit dan een bevrediging.

Ik kan er geen waarde op plakken, ik zit al een tijd op een woord te zoeken maar ik heb nog niets kunnen vinden. Snappen jullie wat ik bedoel?

Wim