Stel je even voor, de parking van het academisch ziekenhuis in de Brusselsestraat. Pal in het centrum. Geen groen of open water in de buurt. Een groot vlak asfalt. Panurbanisatie.

Gisterenavond, met regen vallend in het donker, kwam ik daarlangs. Een plas had zich gevormd in het asfalt, niet breder dan anderhalve meter, niet dieper dan een halve centimeter, maar kwak midden daarin, de koning te rijk: een eend. Yes, een eend. Een witte, gespikkelde eend.

Compleet niet onder de indruk van mijn WTF-moment, keek ze me astrant aan: "Wat is't jom, heb je er een probleem mee? He?" Ik dacht veel stoere praat, ja, maar zelfs als ik er vlak op afging bleef ze zitten. "Mijne plas!"

't Is dat ik al te laat was voor salsales, want anders...