Je zal nu al wel doorhebben dat er zwaar iets mis is, dat er mensen kei hard op mijn kop aan't kaken zijn (en al jaren waren!!! dat is een van de grootste schokken, ik had dat moeten weten. doorprikking van de bel zeker?). Probleem is, ik zou dat wel willen uitleggen, maar het hele verhaal begon in feite 4-8 jaar eerder. Zonder dat je dat weet lijkt alles maar een standaard "petty"-bedoening maar er is dus veel voorgeschiedenis. Het is niet wat het lijkt maar wat de meeste mensen automatisch aan gaan nemen. En het kak is, dat (en daarom ben ik ook zo kwaad op mezelf!) ik dat toen meestal inslikte (zie vorige post. waarom? waarom? 't is allemaal wel menselijk zeker maar de achterliggende ratio is... tis gewoon absurd), dus de meeste van mijn vrienden (vervloekt hoe zwaar is het dat woord nu nog te gebruiken!! hoe vals!!! hoe leeg!) dat niet beseffen.

Het doet om te beseffen hoe weinig je voor een mens waarbent, mensen die je al jaren als vrienden beschouwd die niet eens tact aan de dag leggen voor je. Komt niet bij hen op. Laat staan respect. Dan klappen we nog niet over vriendschappen. En dan nog geen gewoon mensen, nee, mensen waarvoor sowieso meer heb opgeofferd dan aan anderen (is dat de grote fout?). Dus, ga niet af op wat je hoort, want langs mijn kant zit er jaren andere zaken achter!

Kort: het is moeilijk om het uit te leggen. Koppel dat aan mijn inherente introvertie (je moet eens weten hoe veel ingetwijfeld heb om hier de 'publish'-knop in te drukken) en je hebt enkel bloederige, rafelige flarden van pijn uiteengereten door frustratie, wanhoop, verdriet, desillusie, ongeloof, rancune, machteloosheid, onbegrip, ontgoocheling waar ooit een mens Wim stond. (trieste is ik moet daar nu geen search voor doen om eens wat moeie synoniemen te vinde. Dat kwam allemaal zo... )

Ik weet niet wat ik er nu nog meer over moet schrijven. Ik weet niet óf ik er meer over moet schrijven. Dus stop ik maar (even?)