Iedereen zal wel weten dat ik tegenwoordig regelmatig rollenspeel (met een groep een verhaal beleven onder leiding van een spelmeester met nagenoeg enkel je fantasie). Wel, gisteren hebben we eens iets zot geprobeerd.

Een wekker werd op een uur gezet. Willekeurig werd iemand gekozen (ikke die keer). Die werd spelleider voor dat uur, zonder afspraken, zonder voorbereiding buiten de karakters die ieder al had, gewoon puur impro. Als de wekker afging dan moest je direct stoppen en was het de beurt aan de andere, ook voor een uur. Je eigen karakter wordt dan een NPC (karakter dat niet door een speler wordt bestuurd maar door de spelleider).

Ik ben altijd voorstander geweest van je fantasie de vrije teugels te laten, dus ik vond het wel leuk, niettegenstaande dat het heel moeilijk was om te beginnen. Een beetje te moeilijk om mee verder te gaan ook, vonden Wim en Tom. Maar ik kijk er al naar uit om op andersmans verzinsel verder te bouwen als zij bijvoorbeeld eens beginnend, dat ze zich dan maar wreken :)

Nog even overpeinzingen: ik denk dat dit soort vrije associatie niet iets is dat vanzelf gaat. Ik merk dat ook bijvoorbeeld bij improvisatietheater, je krijgt daar ook soms (zo goed als) niks en dan moet je beginnen te zwemmen. Maar Annie Lauwerijs zei altijd: "we trekken je samen wel voort, gewoon in het water springen." Je kan niks fout doen.

Om terug te komen, hoe langer je zo aan het improviseren bent, hoe vlotter dat gaat, dus ik denk echt wel dat je dat kan oefenen. Eén van de zaligste geïmproviseerde scenes die ik toen ooit heb gedaan, begon als ik die neerzat in een verdrietige houding. Dan kwam er een tweede in het spel (Annelies), en die begon dingen te vragen waar je al dan niet op inpikt ("Heeft hij gebeld?"). Op de duur waren we daar een dialoog aan het houden, bestaande uit een hoop complexe reacties die op niks gestoeld waren, maar dat weet het publiek natuurlijk niet. Op het einde wou iedereen weten wat er nu exact aan de hand was, zelfs al wisten ze dat we niks afgesproken hadden, dus dat we daar niet op kunnen antwoorden. Het gekke (of logische, afhankelijk van hoe je denkt) is dat je dat samen dan eigenlijk wél weet, want je denkwerelden convergeren uiteindelijk.

Lap, typisch dat de overpeinzingen weer het leeuwendeel van deze post innemen :)

Wim