Geooglasered
Aanhoor het relaas van mijn LASIK oogoperatie. Ik ga alles uitgebreid beschrijven, maar denk erom, dit gebeurde op minder dan een kwartier. Mijn queeste was: 's nachts in bed te liggen en de klok kunnen lezen zonder uit bed te komen! Dat lijkt me zo heerlijk.
Bij het binnenkomen moffelde ik de chirurg een extra 50€ in zijn hand en fluisterde hem toe:"Hey maat, ge zet er wel wat cool extraatjes op voor mij he?" "Extraatjes?" "Ja, ge weet wel, lasers schieten uit uw ogen of misschien zo röntgenzicht om door de kleren te kunnen zien?" Ja, mijn geld aanpakken wel, presteren niks, de smeerlap. Och, maar hij heeft wel een S-VIDEO poort in mijn schedel geïmplanteerd. Yeah, da's pas full screen, beotch!
Ik was over het algemeen niet nerveus over de behandeling zelf, want ik heb veel mensen -- zelfs velen die ik nog nooit heb ontmoet -- de pieren uit hun neus gevraagd, enorm veel websites bezocht en getuigenissen gelezen, de vier grote uitlegsessies in het oogcentrum gevolgd, en zelfs de whitepaper van de dokter over een techniek die hij mee ontwikkeld heeft bekeken. Waar ik het meest tegenop keek was het initiële opensperren van de ogen met de oogklemmen en het neerlaten van de machine. In mijn verbeelding lag ik onder de machinekop en daalde dat ding neer tot het op mijn wijde ogen drukte. Om degenen die al met een klein pietje zitten te doen ontspannen: zo was het dus niet :)
Uiteidenlijk zat ik langer in de wachtzaal dan in de operatiekamer. Mijn druppelschema voor de maand werd uitgelegd. Je krijgt oogvochtdruppels mee, antibiotische druppels voor een week op een infectie te voorkomen en gelachtige druppels die ook hydrateren maar dan langduriger. Ik kreeg een pilletje om te ontspannen en werd in de sas geleid. "'k Zal mijn bril maar afzetten," zei ik en dacht, met een vreemde mengeling van ongeloof en opwinding net zoals de avond daarvoor toen ik mijn lenzen uitdeed, "... voor de laatste maal in mijn leven." Mijn haar en schoenen werden verpakt en mijn ogen verdooft. Net dan kwam Wim, de al in het groen gedoste assistent, mij een hand geven. "Ha! Hier zie, ik ken u nog." Ik gaf hem hevig knipperend en ogen dichtpersend tegen het prikken een pol. "Als ik u zag zou ik u aankijken, zo zonder bril en vol scherpe verdovingsdruppels." Dat snapte hij maar al te goed. Met een Wim erbij was ik al tevreden, dan kon het niet mislopen.
De operatiekamer was stampvol. Ik had dokter Mertens verwacht en misschien één of twee assistenten, maar er zijn minstens zes mensen aanwezig. Nadien vroeg ik het, het waren buitenlandse artsen die kwamen kijken. Ik legde mezelf op de operatietafel met mijn hoofd in de steun. "Ok, we doen eerst uw rechteroog. Het is maar een kwartiertje, en ik geef bij alles ondertussen uitleg." Hier komt het vervelende stuk, terugdenkende aan hoe mijn collega zei dat de druk in het begin het vervelendste was. Mijn ogen werden ontsmet, isobetadine denk ik, want mijn neus ziet op het moment dat ik dit schrijf geel. Nog wat verdovende druppels en ik krijg een plastiekje over mijn ogen met een gat in, je kent dat wel, om enkel het te opereren deel te ontbloten. Daarna moeten wimpers weggeplakt worden. "Kijk naar mij," zegt dr. Mertens, maar dat lukt toch niet van de eerste keer omdat ik het wat ambetant vind. Bovenste wimpers krijgen een kleefband. "Kijk nu naar je schoenen." Onderste wimpers krijgen kleefband. "Nu krijg je een oogklem om te verhinderen dat je je oog kan sluiten." Ik zie een vage donkere vorm op me afkomen, een soort ring met wat stokjes op. Ik zie niet wat er gebeurt maar het drukt hard op mijn oog, het staat met wel toe om terug wat helderder te zien. Al goed dat ik dat pilletje had genomen, want mijn vuisten en benen spannen zich hevig op. Vreemd genoeg neemt het harde gevoel ook wat weg van de kwetsbaarheid die ik voelde, alsof je weet dat iemand je vasthoudt in de goede positie.
Ik herinner met niet meer helemaal in welke volgorde toen alles gebeurde. Alles was nogal overrompelend en verwarrend. Weet je hoe ze in films de ervaringen van mensen die ontvoerd worden door aliens voorstellen door wazig en verwarrend vanuit de eerste persoon te filmen, met vele vreemde lichten en stemmen? Dit was exact zo.
De kop van de lasermachine wordt over mij gezet. Drie immens felle, composiete lichten rondom een rood lichtje en een groen lichtje. Ik weet dat ik in het rood moet kijken en doen mijn best om doorheen mijn verwarring en het felle licht dat te doen. De assistenten gebruiken hun handen om de pijnlijke lichten voor me af te schermen terwijl ik in de kop moet kijken voor de irisherkenning.
De zuigring wordt op mijn oog gezet. Dat doet geen pijn (niets deed pijn in de operatie), maar het drukt zo onaagenaam hard dat mijn vuisten zich verder ballen. Ik probeer mijn hoofd ontspannen te houden en verder in het lichtje te kijken. "Suctie," beveelt de dokter. De druk wordt zo mogelijk nog harder! Zowat alles wordt zwart voor mijn ogen. "Suctie," bevestigt de assistent. "Je zal het lichtje waarschijnlijk niet meer kunnen zien?" "Amper, bijna alles is zwart," antwoorde ik. "We maken nu de incisie, een beetje gezoem, daarna wordt de druk weggenomen. Bzzzzzzzt. Ik stel me voor dat nu de microkeratoom een mooi schilletje van mijn epitheel afsnijdt. Ffoem, zuigring gaat weg, aah wat een opluchting, en ik kan terug wat zien. Tjoep, de dokter klapt het flapje open. Naar boven, en ik had verdacht naar links of rechts, ik weet niet waarom. Nu zie ik alles wazig, maar je moet verder blijven kijken naar het richtlampje. Dat vraagt wat oefening. "Kijk naar het midden van de rode vlek". Ok, ik veronderstel dat de laser aan het werken is, maar ik zie, voel of hoor niets, buiten een zeer licht tjiiiit. "Ok nog een laatste keer, kijk naar het rode licht". Ik heb gelezen dat dit stinkt, maar ik ben wat verkramd en het tranen heeft vermoedelijk mijn neus verstopt, dus ik durf niet zwaar in te snuiven. Flapje gaat terug dicht. Ik weet dat dit met hele fijne borsteltjes zal worden gladgestreken, dus ik verwacht een machine, maar zie gewoon een instrumentje over mijn oog gaan, dus de dokter doet dat blijkbaar zelf. Dit vind ik best wel geinig, precies alsof je toekijkt hoe ze je voorruit wassen.
Alles wordt opzij geschoven. "Nog een paar druppeltjes" hoor ik, denkend dat het voor mij is, maar dan zie ik Wim (ik denk toch dat hij het was) plop doen. Een onwillekeurige spiertrek kan ik niet tegenhouden als ik de plotse kilte van de druppel voel. "En antibiotica". Plop. Trek.
Hup, mijn rechteroog wordt afgedekt en mijn linker krijgt het maskertje. Ik weet nu waar de vervelende en de leuke stukken zitten. "Suctie." "Suctie!" Ik kreun als die verschrikkelijke druk weer op mijn oog komt. "Die druk is het vervelendste stuk", zeg ik. "Ja dat klopt," beaamt dokter Mertens. Bzzzt, flapje omhoog, viermaal laseren waarbij ik ditmaal toch wel eens de geur wil opsnuiven, maar veel ruik ik niet. Flapje wordt teruggelegd en gladgestreken, "traanvocht" plop "antibiotica" plop.
"Ok, ga maar zitten op de rand van de operatietafel om even te bekomen!" Nog wat verdwaasd gehoorzaam ik. Natuurlijk probeer ik onmiddellijk rond te kijken om mijn zicht te checken. De felle operatielichten staan nog zwaar in mijn netvlies gebrand, en de druppels maken alles nog wat wazig, maar jezus ik heb nog nooit zo scherp gezien zonder lenzen in heel mijn leven! Een laatste inspectie zoals in de rondleiding was uitgelegd om er zeker van te zijn dat het flapje perfect ligt.
Dokter Mertens heeft zijn handschoenen uitgedaan en reikt me glimlachend een hand. "Het is heel goed gegaan," stelt hij me zelfverzekerd gerust. Ik schud de chirurg de hand en ik ben nog altijd wat gedesoriënteerd, maar ik voel oprechte dankbaarheid.
Ik mag 24/24u bellen ingeval van problemen, maar sowieso gaat de dokter morgen bellen om te horen hoe het met mij is. Na een maand (zonder in mijn ogen te wrijven of er water in te laten komen!) is er nog een check-up om te meten hoe goed mijn zicht is.
Met een zonnebril op en een slaapbril mee laat ik mij huiswaarts voeren door onze biomedische Sara, die dolenthousiast is over hoe mooi de operatie was. Zij had ze namelijk meegevolgd via de camera in de machinekop. Nu vind ik het toch wel een beetje spijtig dat ik ze niet heb laten opnemen, want Sara beschrijft kleurrijk hoe een robotje cirkeltjes sneed uit mijn blauwe ogen. En volgens haar was er onder het flapje zelfs een vleugje zeegroen in mijn regenboogvlies, wie had dat gedacht. (Maar ik wil weten wat juist in mijn ogen stak en jullie daarbij vies maken is enkel maar een bonus, dus zoek ik wel wat lekker grellige prentjes.) Tijdens de reis werkt mijn verdoving uit en mijn ogen beginnen te branden, maar dat is normaal. Het is moeilijk om mijn ogen open te houden en er zijn nog halo's maar het is verbluffend hoe goed ik zie. Verbluffend dat ze dat zo precies kunnen! Echt wonderlijk.
Thuis zet ik mijn slaapbril op zodat ik per ongeluk niet in mijn ogen zou wrijven en kruip ik in bed. En als ik me in het donker omdraai, kan ik zo lezen dat het 14.47u is! En dat doet me gelukkig giechelen als een schoolmeisje.
Wim
got the wings of heavens on my shoes I'm a dancing man and I just can't lose
Bij het binnenkomen moffelde ik de chirurg een extra 50€ in zijn hand en fluisterde hem toe:"Hey maat, ge zet er wel wat cool extraatjes op voor mij he?" "Extraatjes?" "Ja, ge weet wel, lasers schieten uit uw ogen of misschien zo röntgenzicht om door de kleren te kunnen zien?" Ja, mijn geld aanpakken wel, presteren niks, de smeerlap. Och, maar hij heeft wel een S-VIDEO poort in mijn schedel geïmplanteerd. Yeah, da's pas full screen, beotch!
Ik was over het algemeen niet nerveus over de behandeling zelf, want ik heb veel mensen -- zelfs velen die ik nog nooit heb ontmoet -- de pieren uit hun neus gevraagd, enorm veel websites bezocht en getuigenissen gelezen, de vier grote uitlegsessies in het oogcentrum gevolgd, en zelfs de whitepaper van de dokter over een techniek die hij mee ontwikkeld heeft bekeken. Waar ik het meest tegenop keek was het initiële opensperren van de ogen met de oogklemmen en het neerlaten van de machine. In mijn verbeelding lag ik onder de machinekop en daalde dat ding neer tot het op mijn wijde ogen drukte. Om degenen die al met een klein pietje zitten te doen ontspannen: zo was het dus niet :)
Uiteidenlijk zat ik langer in de wachtzaal dan in de operatiekamer. Mijn druppelschema voor de maand werd uitgelegd. Je krijgt oogvochtdruppels mee, antibiotische druppels voor een week op een infectie te voorkomen en gelachtige druppels die ook hydrateren maar dan langduriger. Ik kreeg een pilletje om te ontspannen en werd in de sas geleid. "'k Zal mijn bril maar afzetten," zei ik en dacht, met een vreemde mengeling van ongeloof en opwinding net zoals de avond daarvoor toen ik mijn lenzen uitdeed, "... voor de laatste maal in mijn leven." Mijn haar en schoenen werden verpakt en mijn ogen verdooft. Net dan kwam Wim, de al in het groen gedoste assistent, mij een hand geven. "Ha! Hier zie, ik ken u nog." Ik gaf hem hevig knipperend en ogen dichtpersend tegen het prikken een pol. "Als ik u zag zou ik u aankijken, zo zonder bril en vol scherpe verdovingsdruppels." Dat snapte hij maar al te goed. Met een Wim erbij was ik al tevreden, dan kon het niet mislopen.
De operatiekamer was stampvol. Ik had dokter Mertens verwacht en misschien één of twee assistenten, maar er zijn minstens zes mensen aanwezig. Nadien vroeg ik het, het waren buitenlandse artsen die kwamen kijken. Ik legde mezelf op de operatietafel met mijn hoofd in de steun. "Ok, we doen eerst uw rechteroog. Het is maar een kwartiertje, en ik geef bij alles ondertussen uitleg." Hier komt het vervelende stuk, terugdenkende aan hoe mijn collega zei dat de druk in het begin het vervelendste was. Mijn ogen werden ontsmet, isobetadine denk ik, want mijn neus ziet op het moment dat ik dit schrijf geel. Nog wat verdovende druppels en ik krijg een plastiekje over mijn ogen met een gat in, je kent dat wel, om enkel het te opereren deel te ontbloten. Daarna moeten wimpers weggeplakt worden. "Kijk naar mij," zegt dr. Mertens, maar dat lukt toch niet van de eerste keer omdat ik het wat ambetant vind. Bovenste wimpers krijgen een kleefband. "Kijk nu naar je schoenen." Onderste wimpers krijgen kleefband. "Nu krijg je een oogklem om te verhinderen dat je je oog kan sluiten." Ik zie een vage donkere vorm op me afkomen, een soort ring met wat stokjes op. Ik zie niet wat er gebeurt maar het drukt hard op mijn oog, het staat met wel toe om terug wat helderder te zien. Al goed dat ik dat pilletje had genomen, want mijn vuisten en benen spannen zich hevig op. Vreemd genoeg neemt het harde gevoel ook wat weg van de kwetsbaarheid die ik voelde, alsof je weet dat iemand je vasthoudt in de goede positie.
Ik herinner met niet meer helemaal in welke volgorde toen alles gebeurde. Alles was nogal overrompelend en verwarrend. Weet je hoe ze in films de ervaringen van mensen die ontvoerd worden door aliens voorstellen door wazig en verwarrend vanuit de eerste persoon te filmen, met vele vreemde lichten en stemmen? Dit was exact zo.
De kop van de lasermachine wordt over mij gezet. Drie immens felle, composiete lichten rondom een rood lichtje en een groen lichtje. Ik weet dat ik in het rood moet kijken en doen mijn best om doorheen mijn verwarring en het felle licht dat te doen. De assistenten gebruiken hun handen om de pijnlijke lichten voor me af te schermen terwijl ik in de kop moet kijken voor de irisherkenning.
De zuigring wordt op mijn oog gezet. Dat doet geen pijn (niets deed pijn in de operatie), maar het drukt zo onaagenaam hard dat mijn vuisten zich verder ballen. Ik probeer mijn hoofd ontspannen te houden en verder in het lichtje te kijken. "Suctie," beveelt de dokter. De druk wordt zo mogelijk nog harder! Zowat alles wordt zwart voor mijn ogen. "Suctie," bevestigt de assistent. "Je zal het lichtje waarschijnlijk niet meer kunnen zien?" "Amper, bijna alles is zwart," antwoorde ik. "We maken nu de incisie, een beetje gezoem, daarna wordt de druk weggenomen. Bzzzzzzzt. Ik stel me voor dat nu de microkeratoom een mooi schilletje van mijn epitheel afsnijdt. Ffoem, zuigring gaat weg, aah wat een opluchting, en ik kan terug wat zien. Tjoep, de dokter klapt het flapje open. Naar boven, en ik had verdacht naar links of rechts, ik weet niet waarom. Nu zie ik alles wazig, maar je moet verder blijven kijken naar het richtlampje. Dat vraagt wat oefening. "Kijk naar het midden van de rode vlek". Ok, ik veronderstel dat de laser aan het werken is, maar ik zie, voel of hoor niets, buiten een zeer licht tjiiiit. "Ok nog een laatste keer, kijk naar het rode licht". Ik heb gelezen dat dit stinkt, maar ik ben wat verkramd en het tranen heeft vermoedelijk mijn neus verstopt, dus ik durf niet zwaar in te snuiven. Flapje gaat terug dicht. Ik weet dat dit met hele fijne borsteltjes zal worden gladgestreken, dus ik verwacht een machine, maar zie gewoon een instrumentje over mijn oog gaan, dus de dokter doet dat blijkbaar zelf. Dit vind ik best wel geinig, precies alsof je toekijkt hoe ze je voorruit wassen.
Alles wordt opzij geschoven. "Nog een paar druppeltjes" hoor ik, denkend dat het voor mij is, maar dan zie ik Wim (ik denk toch dat hij het was) plop doen. Een onwillekeurige spiertrek kan ik niet tegenhouden als ik de plotse kilte van de druppel voel. "En antibiotica". Plop. Trek.
Hup, mijn rechteroog wordt afgedekt en mijn linker krijgt het maskertje. Ik weet nu waar de vervelende en de leuke stukken zitten. "Suctie." "Suctie!" Ik kreun als die verschrikkelijke druk weer op mijn oog komt. "Die druk is het vervelendste stuk", zeg ik. "Ja dat klopt," beaamt dokter Mertens. Bzzzt, flapje omhoog, viermaal laseren waarbij ik ditmaal toch wel eens de geur wil opsnuiven, maar veel ruik ik niet. Flapje wordt teruggelegd en gladgestreken, "traanvocht" plop "antibiotica" plop.
"Ok, ga maar zitten op de rand van de operatietafel om even te bekomen!" Nog wat verdwaasd gehoorzaam ik. Natuurlijk probeer ik onmiddellijk rond te kijken om mijn zicht te checken. De felle operatielichten staan nog zwaar in mijn netvlies gebrand, en de druppels maken alles nog wat wazig, maar jezus ik heb nog nooit zo scherp gezien zonder lenzen in heel mijn leven! Een laatste inspectie zoals in de rondleiding was uitgelegd om er zeker van te zijn dat het flapje perfect ligt.
Dokter Mertens heeft zijn handschoenen uitgedaan en reikt me glimlachend een hand. "Het is heel goed gegaan," stelt hij me zelfverzekerd gerust. Ik schud de chirurg de hand en ik ben nog altijd wat gedesoriënteerd, maar ik voel oprechte dankbaarheid.
Ik mag 24/24u bellen ingeval van problemen, maar sowieso gaat de dokter morgen bellen om te horen hoe het met mij is. Na een maand (zonder in mijn ogen te wrijven of er water in te laten komen!) is er nog een check-up om te meten hoe goed mijn zicht is.
Met een zonnebril op en een slaapbril mee laat ik mij huiswaarts voeren door onze biomedische Sara, die dolenthousiast is over hoe mooi de operatie was. Zij had ze namelijk meegevolgd via de camera in de machinekop. Nu vind ik het toch wel een beetje spijtig dat ik ze niet heb laten opnemen, want Sara beschrijft kleurrijk hoe een robotje cirkeltjes sneed uit mijn blauwe ogen. En volgens haar was er onder het flapje zelfs een vleugje zeegroen in mijn regenboogvlies, wie had dat gedacht. (Maar ik wil weten wat juist in mijn ogen stak en jullie daarbij vies maken is enkel maar een bonus, dus zoek ik wel wat lekker grellige prentjes.) Tijdens de reis werkt mijn verdoving uit en mijn ogen beginnen te branden, maar dat is normaal. Het is moeilijk om mijn ogen open te houden en er zijn nog halo's maar het is verbluffend hoe goed ik zie. Verbluffend dat ze dat zo precies kunnen! Echt wonderlijk.
Thuis zet ik mijn slaapbril op zodat ik per ongeluk niet in mijn ogen zou wrijven en kruip ik in bed. En als ik me in het donker omdraai, kan ik zo lezen dat het 14.47u is! En dat doet me gelukkig giechelen als een schoolmeisje.
Wim
got the wings of heavens on my shoes I'm a dancing man and I just can't lose
6 Commentaren:
Hoi,
leuk dat ik het hier ook nog es kon lezen, want gisteren heb je natuurlijk veel geslapen en kon je niet veel vertellen.
Ik was ook best zenuwachtig natuurlijk, omdat ik niet met je meekon en alleen op het schermpje kon zien. Ik was haast zelf aan het 'meeborstelen' zoals je naast een chauffeur 'meerijdt', om je oog perfect glad en vochtig te maken. Maar dat hebben ze in het filmpje goed gedaan.
Toch niet voor gevoelige kijkers hoor.
kusjes,
Sara
Hoe graag ik je weblog ook lees, deze post heb ik toch diagonaal moeten lezen, en dan nog kreeg ik af en toe het gevoel dat mijn maag omkeerde. Ik ben toch een watje...
Maar ik ben blij dat alles goed verlopen is en dat je nu voor de rest van je leven nooit meer last zal hebben van een bril of lenzen. Als ze het bij mij konden doen, zou ik het toch ook overwegen...