Entertainment: de Vraagstelling
Ieder onder ons zal wel een keer zo'n commentaar hebben gekregen. Meestal is dat toe te wijzen aan het feit dat je zit te procrastineren, maar ik merkte op dat diezelfde lasteraars evengoed uren puzzels zaten op te lossen of televisie te kijken, zonder zelfs maar een greintje minachting voor deze bezigheden. Nu moet je mijn standpunt begrijpen: ik vind hoe sommigen apatisch tv-kijken zowat één van de geestafstompendste activiteiten die er bestaan. In mijn hoofd maak ik een beetje een orde aan de hand van hoeveel denkwerk en verbeelding erbij komt kijken, waardoor je ongeveer op deze rangschikking uit komt:
tv/film < boek < videospel < rollenspelDeze ééndimensionaliteit is zeer cru, en daar komt nog bij dat in elke categorie een onthutsende verscheidenheid aan kwaliteit te vinden is --waardoor bijvoorbeeld vele boeken onderhoudender zijn dan vele spellen-- maar kort: als ik kinderen zou hebben, zou ik liever hebben dat ze een goed videospel speelden dan dat ze naar de beeldbuis zouden zitten gapen.
Nadat mijn initiële verontwaardiging was overgewaaid, kwam nieuwsgierigheid. Wat is zo bijzonder aan videospellen dat zij dit medium zo geringschatten?
Een eerste punt dat me opviel is dat de afschijvende commentaar meestal van vrouwen komt. Ik wil hier echter niet op generaliseren, maar in mijn ervaring is het wel zo dat vrouwen sowieso minder aangetrokken zijn tot 'doen' dan mannen. Zet mannen bij elkaar zonder een activiteit en als ze al in de klap blijven, zal het gaan over activiteiten. Voor vrouwen is relationele positie belangrijker waarvoor praten het gereedschap bij uitstek is. Sorry voor de clichés, maar ik ben een fervente aanhanger van evolutionaire psychologie ;) Ik heb echter genoeg tegenvoorbeelden en ga --zoals ik al zei-- dit feit niet doortrekken.
Je kan voor de rest zeggen dat video- en computerspellen nog redelijk nieuw zijn. Niemand boven de 40 is er mee opgegroeid en het is dus nog een beetje de 'rock and/or roll' van deze tijd, je weet wel, amusement van de duivel! Maar het commentaar kwam ook van mensen van mijn leeftijd, dus dat gaat niet op. Videospellen hebben wel een imagoprobleem, dat sinds de Playstation wat verbetert is. Niet iedereen draagt zijn geekdom zo trots in het vaandel als ik, dus dat kan wel meespelen.
Misschien is het gewoon een kwestie van onbekend is onbemind, of zelfs onbegrepen, wat ik hen niet kwalijk kan nemen, want het gros van de spelletjes vandaag is gericht op puberale 'gamers' met schrik voor elk spel met kleur in plaats van bloed en borsten. Ja, ik kijk naar jullie Playstation, XBox, en hey! Jij PC daar! Jij moet ook niet wegkruipen! En weet je trouwens hoe kinderen nu de GameCube noemen? 'De paarse playstation'... Oh! Mijn arme hart! Verscheurd huilt het tranen van bloed diep in me... Maar kom, ik dwaal af.
Als je tot zover hebt gelezen in de hoop voor een grootse conclusie dat moet ik je helaas teleurstellen, ik weet het zelf ook niet, maar ik ben er volop mee bezig. Misschien vind je dit alles zever in pakskes, waarop ik je gerust aanspoor om mijn alleenspraak te pareren. Maar ik wil nog even zeggen, voor mij is een videospel één van de puurste vormen van amusement. Het wordt niet altijd maar vaak expliciet met dat doel gecreëerd, meer dan boeken, films, of muziek. Als ik dan denk aan wat Wim (Sektor) zei, dat je leeft om je te amuseren, dan vind ik het zeker geen tijdsverspilling er één te spelen. Hm, misschien is die uitspraak wat kortzichtig, dit geldt eigenlijk voor het spel tout court, zij het kaart-, gezelschaps-, computer- of eender welk soort.
Lieve lekjes,
Wim
P.S. Nog een kleine kwestie. Begrijp alsjeblief dat als ik je het woord 'game' hoor gebruiken om in het Nederlands een spel te beschrijven, ik je vriendelijk maar kordaat op je smoel moet slaan.
6 Commentaren:
Je hebt eigenlijk de antwoorden al gegeven.
De reden, volgens mij, waarom sommige mensen zo neerbuigend doen tegenover 'games' (zij het nu computer'games', bord'games' of rollen'games') is omdat ze het niet kennen, en alles wat Jan Modaal niet kent of niet gewoon is, is automatisch een potentieel 'gevaar' (fysich, mentaal of sociaal) en wordt dus zoveel mogelijk gemeden. En dat mijden gaat dikwijls gepaard met een reactie die van onschuldige ironie over minachting naar geweldadig gedrag kan gaan.
Een persoonlijk voorbeeld: telkens wanneer mijn vader mij thuis ziet komen met een stapel bord 'games' (ik voel trouwens de hete adem van Wim ondertussen al in mijn nek), geeft hij een opmerking, in de aard van "Ben je nu weer daar met die spelletjes? Ben je daar niet wat te oud voor?", weliswaar met een knipoog, maar toch. Vorig weekend echter hebben we hem eens gevraagd om mee te spelen, en hij vond het achteraf toch wel interessant en vermakend.
Zoals Wim zei: computergames zijn de rock & roll van deze tijd, en jammer genoeg niet alleen computergames. Ik heb zelfs weet van een persoon die vanuit zijn christelijk geloof er vast van overtuigd is dat Dungeons & Dragons niets anders is dan een goed op de markt gebrachte list om mensen tot duivel verering aan te zetten, maar een opvallend detail is dat hij het zelf nooit heeft gespeeld, of zelfs zien spelen!
De mens is gewoon bevooroordeeld voor alles wat 'ongewoon' is. Interessante kantopmerking: dit is de meest voorkomende oorzaak van racisme, en het is trouwens waarom arachnafobie een van de grootste fobieen is die bij de mensen heerst. Zeg nu zelf, wat is er viezer en schrikwekkender dan een beest dat acht poten heeft en een stuk of tien ogen? Of, om hierop verder te gaan: stel dat we binnen enkele jaren bezoek van uit de ruimte krijgen. Ik durf wedden dat we de grijze wezens met de grote zwarte ogen eerder als vriendelijk gaan beschouwen dan pakweg een wezen met tentakels of insekt-achtige trekken, omdat die grijze wezens een vorm hebben die het best op die van de mens lijkt.
als occassionele kijker van National Geographic ben ik ten zeerste oneens met het afstompende effect van tv
Sektor: Je doet het ervoor, he? }:) Dat worden extra lappen...
Mja, 't kan inderdaad xenofobie zijn, maar de reacties passen niet altijd in dat kader. Zoals bijvoorbeeld de reactie van je vader. Soit, ik ga het in ieder geval nog eens verder bezien.
Vraagje over je christelijk persoon: heb je het over Jack Chick of iemand die je persoonlijk kent?
Agnes: Ik heb mijn woorden zeer zorguldig gekozen: "hoe sommigen apathisch tv-kijken".
Sara: ik heb niks tegen gamen of apathisch tv kijken en ik geloof ook wel dat er andere hersengedeelten geactiveerd worden naarmate het soort programma of spel of boek dat men leest.
Waar ik geen begrip voor kan hebben is voor mensen die klagen dat ze zich niet fit voelen of niet genoeg sociale contacten hebben terwijl ze godganse dagen voor de tv zitten (tenzij ze ziek zijn ofzo he).
Over vrouwen en videogames: vrouwen hebben andere interesses dan mannen. In een relatie moet je aanvaarden dat de andere anders is en van andere dingen houdt. Zolang Wim met mij nog gezamenlijke activiteiten doet en we evenveel helpen in het huishouden, kan het mij niet schelen dat hij spelletjes speelt. En af en toe speel ik een spelletje om hem plezier te doen en gaat hij met mij de blauwe kamer in om mij te behagen.