Met veel gestotter en gereutel gaf mijn computer vorige week zijn laatste zucht. Zijn metalen lijf verviel in kil stilzwijgen, zijn ledjes doofden uit en schenen nimmer weer, zoals voorheen, speels oplichtend bij elke harde schijf-activiteit. De dokter zei dat het zijn moederbord of processor moet zijn, wat ik kan aannemen aangezien het nog de orginele componenten zijn van bij zijn geboorte, vele jaren geleden.

Ik kan hem doen herrijzen met een nieuw moederbord. Echter na al die jaren, lijkt de toekomst te behoren aan nieuwerwetse grafische connectoren luisterend naar de ontzag inboezemende naam PCI Express, en ik heb nog maar zopas de dichte klem van mijn beurs gehaald om mijn zuur gerooide centjes te voorschijn te halen voor een distinct niet PCI Express grafische kaart. Dat betekent dus dat als ik beetje vooruitziend wil wezen, ik die grafische kaart ook in de afvoerput kan werpen, want geen computerboer die deze nog verkopen wil. Mijn geheugen zal ik al zeker moeten onderwerpen aan deze wrede genocide, en dat vind ik al meer dan genoeg.

Aargh, ik denk dat ik toch de toekomst zal verloochenen en een compatibel moederbord aanschaffen.

Wim