Blogroll

Management

Ge zout er toch motverdju grijs haar van krijgen. (Ik pak misschien wel een risico met daar hier over te schrijven maar ik moet toch tegen iemand zagen). Een mens werkt een paar maand aan een project, vergaderen, specifiëren, ontwerpen, implementeren. Dat vergaderen is meestal met de directe verantwoordelijken, degene die instaat voor de klant en degene die instaat voor de ontwikkeling (moi). Maar tussendoor heb je een hoge pieten-vergadering waar upper management komt zien hoever je staat.

Natuurlijk in zo'n vergadering stellen zij zelfs de meest elementaire basisbeginselen van heel het model in vraag, voegen er bergen details aan toe die zij belangrijk achtten, ondertussen het hele systeem waar de anderen meticuleus over nagedacht hebben en uitgewerkt hebben overhoop aan het halend. En ik spreek dan niet over kleine wijzigingen, he, ik spreek over zaken waarvoor ik de complete architectuur anders zou ontwerpen, tot de taal die ik zou gebruiken toe.

Nu die mensen hebben 100% het recht om mee elk product te bepalen, aja, dat is hun job. Maar waarom gebeurt dat in godsnaam niet in het begin van een project!?! Is dat te efficiënt, misschien?

Dat is weer typisch hier, he... Allez, misschien op andere plaatsen ook, dat weet ik niet, maar ik weet wel dat ik er het godverdomme floere schijt van krijg. Alles wat ik vandaag doe --'t is te zeggen, voor de vergadering die de technische kant bespreekt van de shift in specificaties die op zich natuurlijk ook nog niet vastligt-- heeft een zeer grote kans van volledig nutteloos te zijn. En dan zijn ze verbaasd dat ze nooit een deadline halen.

Wim In Rancune

6 Commentaren:

wees gerust (:-(), dit is niet alleen bij jullie

Gene stress broer, ik heb dat ook op't werk. Snap het helemaal. Hoort erbij ^_^

Hmmm, en ik heb nog met het idee gespeeld om van de medische divisie op Materialise over te stappen naar de technische, juist omwille van dat soort problemen.

Ik zou toch beter het groen-gehalte van het gras aan de overkant wat nauwkeuriger moeten meten.

dit is inderdaad wel typerend ja. Ik heb geleerd dat een beetje allemaal over je heen te laten gaan. Tenslotte doet ge uw ding en wa er allemaal mis aan't lopen is, ligt aan't systeem:

- je stuurt maanden op voorhand mails rond met voorstellen voor een probleem waar geen kat op reageert en dan plots komen ze af met de vraag hoe het ermee zit, want da zou toch wel volgende week af moeten zijn.

- maar ge moogt er niet teveel tijd insteken. ma verricht toch maar een klein wonder om dat dan op korte tijd af te hebben.

- soms heb je geen flauw idee of iets echt wel iets is wat meer dan 80% van de klanten wil als feature of dat het slechts een "dat zou wel een leuk zijn, niet?" idee is van één persoon. de reacties achteraf: waarom hebben we daar tijd ingestoken?

- de mail en discussies over zaken waar je mee bezig bent, of die je uiteindelijk gaat moeten aanpakken, krijg je niet te lezen, worden heen en weer gestuurd en uiteindelijk sterft de communicatie een stille dood.

- tuurlijk gaan we daar nu eens goed werk van maken, maar volgende week moet die andere berg werk af zijn, dus tja.

sektor: 't gras is er nie beter op hoor, 't zijn dezelfde pollen die overwaaien en beginnen te groeien, of althans proberen.

tis inderdaad frustrerend, maar overal hetzelfde. ik wou dat ik je kon geruststellen, maar nee: het betert niet. maar ja , als je er al eens over kan zagen lucht dat op.

Amai, allemaal één pot nat dus. Dit gebrek aan troost is ironisch genoeg een troostende gedachte.
*zet Billy Joel op: And we will aaaaaall go doooown togetheeeeer... *

Geef commentaar