Ratio
Daarom deed het me ook bijzonder veel deugd, gisteren op café, na de start van mijn acteerlessen, om eens de vaandel van het andere kamp te zwaaien. Kunst trekt natuurlijk een heel ander soort mensen aan, mensen die direct van zichzelf toegaven compleet chaotisch te zijn, wiskunde te haten, en andere clichés.
Vertrekkende van mijn ervaring in budo taijutsu en de manier waarop lichaam en geest zo prachtig versmolten gemanipuleerd wordt in die Oosterse krijgskunst, kwam de discussie op het feit hoe wij hier toch Neanderthalers zijn op dat gebied. Grote kritiek op ons onderwijs --van ondere andere een lerares-- barstte los, omdat het zich enkel concentreerde op de ratio, wat toch slechts een zeer klein deel is van mogelijkheden die in de mens zitten. Hoewel ik hen geen volledig ongelijk kon geven, wou ik toch geen kwaad woord zeggen over ratio, omdat het ons zo ver heeft gebracht.
De riposte was zo eenvoudig dat hij mij even ontwapende. "Wat noem je ver? Ja, we hebben veel. Maar zijn we er echt verder mee gekomen? Zijn we gelukkiger?"
Interessante prioriteit, ik dacht even "Dju, waarom is dat bij mij eigenlijk niet het eerste waar ik aan denk?" Want ja, wetenschap is geboren om een antwoord te vinden op de grote vragen zoals "Waarom?", maar heeft enkel nog maar "Hoe?"'s gevonden, hoe schitterend en grensverleggend ze ook zijn. Ik antwoordde dat ik een grote nieuwsgierigheid heb naar hoe de wereld werkt. Mijn favoriete nieuws elke dag is dat over astronomie of kernfysica (als je dat zo nog kan noemen, is dat allemaal niet al quantumstuff?) En uiteindelijk dacht ik later, voor mij is ontwikkeling zeker en vast een nodige component voor geluk ("Repartee is something we think of twenty-four hours too late" -- Mark Twain), maar dat dunkt me nogal pover weerwoord. Vol ongeduld wacht ik op wat mijn medewetenschappers hier als commentaar op zullen geven, dus hou je niet in!
In de toekomst wil ik meer schrijven over raakvlakken tussen beide aspecten in mijn ogen, maar ik zal hier nu stoppen.
Wim
6 Commentaren:
wat mensen gelukkig maakt is voor iedereen anders. Ik denk dat er wel een paar basisvoorwaarden moeten vervuld zijn vooraleer je kan gelukkig zijn: eten en onderdak en kleren tegen kou en ontbering en leven in vrede of beschermde ongeving (niet moeten vrezen voor je leven).
Inderdaad, ieder heeft andere doeleinden. Maar is het dan niet net? Een mens moet een doel hebben, een plaats, een bedoeling, een passie, eender hoe je het noemt. En waarvan krijg je dat?
ja, ik kan geloven dat dat wel verademend kan zijn ,zo'n mensen om je heen Zeker met zo'n freaky rationele vriendin thuis:) Enfin, ik vind alle denken goed, zolang het maar positief denken is (dat werkt voor mij het beste).
Dat heb ik noot gezegd!
Ik zei dat het een verademing was dat ik een keer niet de alternatieve kant moest verdedigen.
ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat hoe meer je kan "denken" hoe ongelukkiger je kan worden.
kijk maar naar mensen met het Downsyndroom.
hoeveel passie schuilt daar in?
Ja, maar hoever trek je dat door? Wil je een lobotomie laten doen en een hoop intelligentie en bewustzijn verliezen om heel gelukkig te zijn?
Ik net niét. Alhoewel ik besef dat ik dat dan niet meer erg zou vinden. Ik weet niet goed waarom. Ik denk dat verlies van zelf, in de vorm waarin wij ons bezien, één van de grote basisangsten is die de mens heeft. Die angst vormt misschien ook de basis voor de angst voor sterven.