God, geef mij de kracht om niet zonodig iedereen te willen entertainen als we uitgaan. Ik ben tegenwoordig gewoon al zenuwachtig de uren voor we naar plaats van bestemming rijden, omdat ik bang ben dat er mensen tegen hun zin zullen zitten. Hoe gestoord is dat?

Waarom heb ik het zo moeilijk om de signalen van mannen juist te interpreteren? Ligt het aan mijn humaniora in een meisjesschool dat ik niet op een normale manier met mannen kan omgaan? Ik heb nodig: een handleiding die me vertelt hoe ik zeker weet dat iemand je aan het versieren is (hoezo het was overduidelijk?). En de geruststelling dat ik mijn hart en knuffels evengoed over een man als over vrouw kan uitstorten zonder hem te laten denken dat ik seksueel geïnteresseerd ben in hem.

Zouden ze in Japan op zijden kussenslopen slapen om hun porseleinen gezichten te conserveren?

Ik leef tegenwoordig zo graag dat ik 's nachts nachtmerries heb over geliefden of mezelf die tegen hun zin doodgaan (echt waar). Ik hoop vurig dat ik op de moment suprême kan glimlachen. Nu zie ik me eerder krampachtig vasthouden aan mijn lichaam terwijl magere hein Dodelijk vermoeid aan mijn enkels staat te trekken. Mijn lichaam dat ik even krampachtig heb proberen jong te houden met aromatherapieën, meditatie en kill-billharde fysieke training.